Bogna Forkiewiczwokalistka

    Urodziła się w Gdyni. Swoją edukację muzyczną rozpoczęła w wieku 7 lat w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. Zygmunta Noskowskiego w Gdyni.
    Ukończyła z wyróżnieniem naukę w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej II stopnia w Gdańsku w klasie fortepianu prof. Grażyny Fiedoruk-Sienkiewicz. Studia muzyczne odbyła na wydziale wokalno-aktorskim Gdańskiej Akademii Muzycznej w klasie śpiewu solowego prof. Zofii Janukowicz-Pobłockiej (dyplom z wyróżnieniem).

    Studia wokalne kontynuowała w Wielkiej Brytanii pod kierunkiem Emmy Kirkby i Jessici Cash i Holandii u Jard van Nes. Ukończyła również liczne kursy mistrzowskie w kraju i za granicą pod kierunkiem Barbary Schlick, Thomasa Hemsley`a, Renaty Scotto, Sylvii Geszty, Ryszarda Karczykowskiego i Teresy Żylis-Gary.

    Trzykrotnie była stypendystką Dartington International Summer School (Anglia), specjalizując się w muzyce dawnej i barokowej. Jako studentka otrzymała „Stypendium Prezydenta Miasta Gdańska” oraz stypendium „Medyceusz Roku”. Była stypendystką Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Otrzymała również stypendium naukowe po Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Hertogenbosch (Holandia).

    Jest finalistką Ogólnopolskiego Konkursu im. Edwarda Griega i laureatką Konkursu Muzyki Polskiej w Gdańsku (1993) – wyróżnienie, nagrody specjalne, nagroda Polskiego Radia oraz IV Międzyuczelnianego Konkursu Wokalnego w Dusznikach-Zdroju (1996) – nagroda specjalna za najlepsze wykonanie utworu barokowego.

    Z ważniejszych występów warto wspomnieć partię sopranową w prawykonaniu „Passio Christi” zapomnianego gdańskiego kompozytora z XVIII wieku J. B. Freisslicha, które odbyło się w Polsce i w Niemczech, prapremierę XVII-wiecznego musicalu nagrywanego dla Radia BBC pt. „Don Quixote” do muzyki Purcella, Ecclesa i innych (dyr. Anthony Rooley – Anglia), prawykonanie „Mszy Boguckiej” J. Oleszkowicza w Katowicach (1998), pierwsze od roku 1957 wykonanie „Wesela” I. Strawińskiego pod batutą Wojciecha Michniewskiego (V Forum Lutosławskiego w Filharmonii Narodowej w Warszawie – 1999), polską prapremierę „African Sanctus” Davida Fanshawe`a w Filharmonii Szczecińskiej (1999) i w Filharmonii Narodowej w Warszawie (2000), Gala Arii Niemieckich w Studiu Koncertowym PR im. W. Lutosławskiego pod batutą Corda Garbena (2002), koncerty monograficzne wszystkich cykli pieśni Juliusza Łuciuka (Warszawa, Kraków), polskie prawykonanie Pasji wg Św. Łukasza G. Ph. Telemanna w Białymstoku.

    Występowała z powodzeniem na licznych festiwalach, m.in. Theaterjungbrunnen w Bad Lauchstädt w Niemczech (Belinda – „Dido & Aeneas” H. Purcella), Wratislavia Cantans, Forum Lutosławskiego (Warszawa, Lublin), Festiwal im. Andrzeja Panufnika (Kraków), Musica Polonica Nova (Wrocław), Międzynarodowe Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich, Knechtsteden Festliche Tage Alter Musik w Niemczech, Festiwal Muzyki Organowej w Kamieniu Pomorskim, Letni Festiwal Muzyki Kameralnej i Organowej w Wygiełzowie – Lipowcu, Międzynarodowy Festiwal „Dni Muzyki Organowej” (Gliwice).

    Bogna Forkiewicz współpracuje ze znakomitymi pianistami Ewą Pobłocką, Maciejem Grzybowskim, Ellą Susmanek, Rafałem Lewandowskim, Olgą Niecziporenko, lutnistą i gitarzystą Jerzym Żakiem, harfistką Anną Sikorzak-Olek.
    Pracowała z wybitnymi dyrygentami, m.in.: Wojciech Michniewski, Jacek Kaspszyk, Jan Szyrocki, Mirosław J. Błaszczyk, Jacek Boniecki, Marcin Nałęcz-Niesiołowski.

    Wielokrotnie brała udział w nagraniach radiowych i telewizyjnych.
    Wykonała około 60 recitali solowych w kraju i zagranicą.
    Koncertowała w Anglii, Niemczech, Francji, Holandii, na Węgrzech.
    Od roku 2002 współpracuje z Operą Narodową w Warszawie, a od roku 2003 z Teatrem Muzycznym w Lublinie. Bierze udział również w przedsięwzięciach teatralnych, np.: Cyrk Rodziny Afanasjeff.
    W swym dorobku artystycznym posiada wykonania wielu partii sopranowych w dziełach muzyki kameralnej, operowej (szczególnie Mozart, Bellini, Donizetti), oratoryjnej oraz symfonicznej od mistrzów renesansu po kompozytorów XX wieku. Sięga również do repertuaru lżejszego: operetki, musicalu, jazzu i piosenki.